=mijn gastenboek

zaterdag 13 december 2014

Even Schrikken vanmorgen, Tycha en Luna waren er vandoor.

 
 
 
 
 
 
Goedemiddag iedereen,
 
 
Vanmorgen was ik toch heftig geschrokken, elke morgen tussen 7 en 7u30 laat Tycha en Luna ons wel horen dat het tijd is om op te staan.
Ook de kat begint dan haar trukendoos met geluiden horen om te zeggen, kom jullie bed maar uit.
Ik sta op, het eerste wat ik steeds doe is de honden buiten laten, want ze zijn dan zo wild en zot laat ons maar zeggen, dat ze niet te houden zijn, en dan spelen ze even verder buiten maar direct erna   staan ze al weer aan de deur te duwen, omdat ze dan eerst en vooral naar ons Karo willen gaan zien.
 
Ik kom dan de koffie klaarzetten, en haat hun tandenstick al boven.
Maar ik hoorde hen niet, en ze kwamen ook niet aan de deur duwen, en ik dacht meteen oei daar klopt iets niet.
Met een kloppend hartje, ging ik naar buiten, mijn vermoeden werd direct bevestigd, het poortje stond open, en ja weg waren ze.
En het poortje kan niet openwaaien, wat wel kan gebeurd zijn, is dat we het niet goed hadden dicht gedaan, en door de harde wind, het toch uit het slot is gegaan.
Het was ook nog pikkedonker, dus waar moesten we beginnen.
Ik ging kijken op de straat, en ik zag ze gewoon voorbij mij aan spurten, geen van beiden keek om of reageerde op mijn stem, het waren net twee windhonden, zo een snelheid hadden ze op.
Ik moet nu wel zeggen is een doodlopend straatje waar geen verkeer is.
Maar toch !!!
 
 
Ik zou hen voor geen geld van de wereld willen verliezen, zijn het geen schatten.
 
Mijn vriend sliep nog, ik ging die vlug wakker maken, om te zeggen dat onze meisjes de benen hadden genomen.
Die was direct het bed uit, de kleren aan, en we stonden klaar om hun te gaan zoeken, toen we geblaf hoorden, het was ons Tycha, die stond aan het poortje van de visvijver, en wou binnen, en ons Luna kwam langs de voortuin binnen gewandeld.
Er viel een pak van bezorgdheid van onze schouders, wij zijn ook helemaal niet boos op hen geweest, want zoals ze dat in de media ook zo goed kunnen zeggen, HET WAS EEN MENSELIJKE FOUT.
Ze waren doodmoe, de tongen op de grond, hun zetel in, en wij hebben die niet meer gehoord.
 
Wat ons Karo betreft, dat lukt nog steeds niet met de honden, wij blijven hopen dat dit ooit in orde komt.
En als ze het echt niet met de kat kunnen vinden, is het niet direct zo een overbruggend probleem, daar ze elk hun ruimte hebben,

Ze zit zo graag voor het venster naar de vogels te kijken, want het is wel zo ze gaat niet naar buiten.
Volgende maand wordt er een afspraak gemaakt om haar te laten steriliseren en terzelfder tijd een chip te plaatsen, terwijl ze in slaap is.

 
Wat het wandelen betreft met onze meisjes, is ook dat nog steeds niet in orde, ze blijven maar sleuren.
Hebben naar de afleveringen van Caesar Millan gaan kijken, en we hebben ons ook zijn boek aangeschaft, en bovenop nog maar eens een andere lijn en halsband.
Dus we hopen daar nu mee aan de slag te gaan, om hen toch te leren fatsoenlijk te kunnen wandelen, en een kopje koffie te gaan drinken, met hun.
 
Mensen als jullie tips hebben, om dat onder de knie te krijgen, dat niet zij met ons gaan wandelen, maar wij met hun,
Ze zijn van harte welkom hoor.
 
Zo dat was weer het beetje nieuws van uit de Kempen.
 
Liefs Meintje