=mijn gastenboek

dinsdag 18 augustus 2015

Ons Karo verkoos om te verhuizen, een paar huizen verder.

 
 




 
 
 
Goedemiddag iedereen,
 
 
Zoals jullie wel weten, lukte het niet zo goed met ons Karo en de honden, en nu met onze nieuwste spruit erbij, al helemaal niet.
Het is eigenlijk maar één van onze meisjes, die het kon vinden met ons Karo, en dat was ons Luna.
 
 


 
Ons Luna, ons zotte mus, wij hebben maar twee soorten foto's van haar, ofwel is ze het varken aan het uithangen, ofwel slaapt ze.
 
 
                                          Haar donsdeken, dat kan ze toch niet missen hoor.

Om nu verder te gaan over ons Karo, wij hadden dus een plaats afgebakend voor haar zodat de honden niet bij haar konden, maar zij wel overal kon lopen. Wij hadden haar een hele grote krabpaal gekocht, met alles erop en eraan. En de dag nadien ging ze lopen, ze was in de buurt, dus ik kon haar pakken en terug naar binnen brengen, maar iedere keer als ze een klein gaatje zag was ze weer ribbedebie.
Wij hadden al eens met de gedachte gespeeld om voor haar een nieuwe thuis te zoeken, maar wij zagen dat eerlijk gezegd niet zitten, waar ging ze terecht komen, hoe ging ze behandeld worden, dat hield ons iedere keer weer tegen. Maar wij wisten dat de oudste zoon een katteman is, en zo is alles voor ons Karo nog een gelukkig eind in zicht, wij zien haar regelmatig, ze kan eindelijk vrij rondlopen, maar nu blijft ze eerst een week of zes binnen, om te wennen aan haar omgeving, en dan mag ze ook naar buiten, maar dat ze toch weet waar ze thuis hoort.
Dus voor ons Karo eind goed al goed.


Ons meisjes komen dus niet overeen met poezen, maar met hun drie onder elkaar lukt dat heel goed.
Ze hebben nu ook heel wat beloop, en daar crossen ze wat op af, tussen en onder struiken .
Dat vinden ze echt fantastisch , vooral de twee grootste, hun tong hangt dan tot op de grond, maar voor ons is het een lust om ze bezig te zien.
En dan hebben ze hele grote dorst.
 
Je kan ook zien dat het gras helemaal kapot is van de droogte, maar dat was als we hier onlangs aankwamen. Maar ook dat is niet zo erg, want gaan opnieuw matten leggen, moet je ook zolang niet wachten, want als je gras gaat zaaien, komen de vogels en duurt het enorm lang voor je gras hebt.
Dan gaat ons Tycha even uitrusten onder de planten, van de bodembedekkers is nog maar weinig van over.

 
Ons kleinste want zij is de oudste, ze is vijf jaar, ook haar hebben we geadopteerd, uit Spanje.
Ze zat ook opgesloten in de dodencel.

 
Ons Lady, ze is super lief, ze bekijkt op afstand hoe die twee grote haar voorbij razen, dan gaat ze er even achteraan, maar speelt niet mee, want als ze proberen haar in het spel te betrekken, voelt ze zich aangevallen, en laat ze dat ook merken.
Ze speelt heel graag met haar knuffels, ze hebben een mand vol, en toch willen ze alle drie dezelfde knuffel.
 
 
Het is nu al een paar dagen nat weer, met als gevolg, ze met lange poten naar buiten gaan.
En soms eens gaan crossen, maar ze houden nu liever van het trekspelletje binnen.
En dat wordt dan door Tycha en de kleinste gepeeld, Tycha gaat dan haar handdoek halen, en ze gaat voor Lady staan, met een geluid van, alé neem dat toch vast, en ons Lady neemt het dan vast, en dan komt Tycha in actie, en ons kleine meid wordt gans rond gesleurd, daar ze niet de kracht van Tycha geeft om zich staande te houden.
Daar kunnen ze echt van genieten die twee.

En daarna is het weer platte rust, met haar handdoek heel dicht bij haar, gaan ze maar even rusten.
                  Ja dan verkiest Tycha het donsdeken, en de andere twee gaan op de bank liggen.

        
                                                     Of gewoon met hun drie op de bank.

Maar als het zonnetje schijnt heeft ons Lady haar plaats uitgekozen, en dan gaat ze aan het venster liggen. Heb daar een handdoek gelegd zodat ze niet op die harde vensterbank moet liggen.
 
 
En ze is apetrots.


En owé als ze een poes zie passeren, dan verwittigd ze de anderen en gaan ze in een kwartet, aan de gang. En dan gaat zij heel braaf liggen, want ze weet van niks.
Zo zie je maar hoe je met iets simpel, geduld en liefde, heel wat geluk kan creëren.  

Drie honden met een hele grote emotionele rugzak, waar je heel veel liefde en trouw van terug krijgt.
Open je hart, en het zal gevuld worden, met trouw , liefde en vriendschap.
Adopteer een hondje die zit wachten in de dodencel, het zal je eeuwig dankbaar zijn.

Dat was het weer, groetjes en tot de volgende blog.




                                                             Liefs Meintje