=mijn gastenboek

zondag 13 september 2015

Een portret van ons Tycha




                                                              Goedemorgen,



Ik heb ditmaal gekozen om een portret neer te zetten van ons Tycha, ons zorgenkind, maar een schat net als onze twee Shin meisjes.

Ons Tycha hebben we van puppy, met moeite zes weken oud, geadopteerd uit Roemenië.
Moesten we ergens gaan afhalen, in een loods, samen met de som van 550 euro, daar kregen we dan ons meisje, onder gespuwd, waren van andere hondjes werd ons medegedeeld, en er werd wat hondenparfum op haar gespoten.
Wij naar huis haar heel goed toegedekt, en heel dicht tegen mij aangehouden de ganse rit, het diertje bibberde zo.
Thuisgekomen haar Bench open gezet, zodat ze rustig kon gaan liggen.
Haar knuffel dicht bij haar, maar wij zagen dat er niet zoveel in ons meisje zat, hebben haar toen even buiten gedaan, haar wat eten en drinken gezet, maar alles kwam er weer uit, en toen begon een lange tijd van verdriet angst, en zorgen.
Om 22u s 'avonds moesten we met haar naar de dierenarts van wacht, daar ze zo achteruit ging.
Daar aangekomen, zei die arts, oei oei het hondje is aan het uitdrogen, er was bloed bij de water diarree. Ze zei ik ga mijn best doen, maar vrees ervoor dat ze het gaat halen, angst bekroop ons, een brok in de keel.
Heel veel spuitjes gehad, pilletjes ander eten, enz.....
Met een bang  hart terug naar huis, haar heel dicht tegen mij gehouden, zodat ze niet afkoelde.

                                         
 
S 'anderendaags was het een beetje beter, zo kwam het over, maar in de namiddag alles er weer uit, water diarree met bloed.
Gezocht naar een dierenkliniek, bij ons in de buurt, ernaar gebeld, ons verhaal een beetje uitgelegd, en we mochten direct komen.
Daar werd ze volledig onderzocht, daar lag ze op die grote tafel, stil en roerloos.
Ze vroegen ons waar we ons meisje hadden gehaald, en toen we het vertelden, kregen we als antwoord, jullie zijn niet alleen.
Het paspoort van inentingen was nep, het enige wat klopte was de chip. 
Er waren er nog binnengebracht maar geen enkel had het overleefd.
Ja als je dat hoort, schiet je gemoed wel vol, wij konden echt onze tranen en angst niet meer de baas.
Na het onderzoek, kwam het verdict, ze was besmet met het Parvo virus, en ze zou het waarschijnlijk ook  niet halen.
Ze werd direct aan een infuus gelegd, en we mochten dag en nacht bellen hoe het met haar ging, maar we mochten niet hopen.
 
Die nacht hebben wij geen oog dicht gedaan, alleen geweend, en hopen doe je toch.
S 'anderendaags gebeld hoe het met haar was, er was niks veranderd, we mochten op bezoek gaan, waar wij  gretig gebruik van maakte.
 
Daar lag ze dan in zo een grote kooi, een infuus in haar kleine pootje, en zo goed als levenloos.
Tranen liepen over onze wangen, heel even deed ze haar oogjes open, en keek ze ons aan.
De dokter zei je mag ze gerust uithalen, en haar even vasthouden, dat moesten ze ons geen tweemaal zeggen. Ze vleide haar kopje met veel vertrouwen tegen ons aan.
En toen was weer dat afscheid, de dag nadien nog geen verandering, en s 'avonds kregen we telefoon van het ziekenhuis, of we wilden langskomen, om haar te laten inslapen.
Ik kreeg het helemaal koud, en wenen en vanbinnen uit wilde ik mij verzetten, maar was zo vervult van onmacht.
Met een zwaar hart zijn wij naar de kliniek gereden.
Er was geen verbetering
En toen kregen we een keuze, ofwel lieten we haar zachtjes inslapen, ofwel gingen we verder met de behandeling, de dokter gaf ons die keuze, om de simpele reden, dat het duur ging zijn, de behandeling die ze gingen verder zetten.
Voor ons telde maar één ding, dat ze erdoor kwam, onze schat.
Alle dagen gebeld, en bezoek geweest, er was geen verandering, daarbovenop kreeg ze een longontsteking, weer werd gesproken om haar te laten inslapen, ze wou niet eten, en heel klein beetje drinken.
Daar stonden wij met haar in onze armen, wat we zeiden , meisje vecht ervoor, blijf bij ons.
Dat was meer tegen onszelf, dan tegen haar.
S 'anderendaags  telefoon van de kliniek, met de mededeling, ze is een heel klein beetje beginnen eten,
Maar niet hopen, want ze kan nog sterven.
Ja niet hopen, het is het eerste wat een mens doet.
En vanaf toen, is het mondjesmaat beginnen verbeteren, ze was ondertussen de mascotte van het ziekenhuis geworden.
En na 10 lange dagen mocht ze mee naar huis, met medicijnen, dag en nacht speciaal eten, enz....
De artsen hadden ons wel gezegd, dat ze er iets kon aan overhouden in de hersenen, van het virus, waardoor ze problemen kon hebben.
En inderdaad, is er gebleken, dat ze een kortsluiting heeft met als gevolg dat ze Hyperkynetisch is, en ook heeft ze incontinentieproblemen.
Voor de hyperkynetische aandoening konden ze medicijnen geven, maar dan hadden we geen hond  meer.
Daarvoor hebben we  bedankt, en voor het incontinentie probleem, hebben we voorzorgmaatregelen.
Maar ze had het gehaald, en dat is voor ons het allerbelangrijkste.
 
.
Nu zaterdag is ze jarig ze wordt drie jaar.
 
 
Nu is ons meisje een flinke uit de kluit gewassen dame.
 


 
En dit is haar vriendje Droepi, van onze overburen.
 
 
En daarom maakte ik , het portret van ons Tycha.
 
 
Liefs Meintje