=mijn gastenboek

woensdag 9 november 2016

My girl have brain dammage. Mijn meisje heeft hersen beschadeging








                                                 Goedenavond vrienden,


Ella is nu een 6 maand bij ons, en er zijn ons ondertussen heel wat rare dingen op gevallen.
Zoals, dat ze steeds haar kopje laat gangen, en soms volledig een black-out heeft en zelfs mij niet meer herkent, als je dan vb nog maar een fles opendoet, vliegt ze van de ene hoek naar de andere, het is echt triestig om ons meisje zo te zien.Als vrienden of familie binnen komen, begint ze zo heftig met dat kopje te schudden van schrik, en stress.
Niemand kan rond haar komen.
Alleen aan mij geeft ze haar vertrouwen gegeven, en als ik op de bank ga zitten, moet ze naast mij liggen, en moet ze mij kunnen aanraken, dan is mijn kleine poppemie dan jaloers van, en komt ze vlug aan de andere zijde zo dicht mogelijk drummen.








Ik probeer met Ella dan ook soms eens wat afzondering te nemen, desnoods op de slaapkamer, en ja hoor Lady moet er ook bij zijn.
Dan heeft Ella haar helemaal bloot aan mij, en daar bedoel ik mee, dan komt ze al sluipend in mijn hals liggen, en probeert ze mijn hand over haar lijfje te krijgen, en met haar kopjemaakt ze opwaartse bewegingen, om te laten verstaan, aai mij aub, dat doe ik dan ook.
Ik vind het zo erg, wij hebben dan ook de dierenarts ingelicht, en ze is onderzocht, ook haar kopeke, en daar blijkt hersenletsel te zijn ontstaan, ze moet heel veel mishandeld geweest zijn op haar kopeke, en haar lijfje.
En het is niet meer te herstellen, zo erg hebben ze dat hondje mishandeld de barbaren.







Maar ook al heeft ze dat gebrek, ze wordt verwend zoals de andere , heb een jasje voor haar gekocht, als het regent en koud is kan ze goed ingeduffeld worden.Maar het was een beetje te groot, en heb het aan haar maat gemaakt, maar moest een paar keer passen, en ocharme ze kroop helemaal in elkaar.
Maar ons Lady zag dat, en zij kwam ook bij me staan want ze moest ook passen, en daarom is ook gezorgd voor een jasje voor Lady. Dat is nog al een kadeetje ze,Ik moet wel eerlijk zeggen ze is mijn engelbewaarder.








Echt ik houd van mooi foto's van dieren, van leuke dieren filmpjes, maar mijn hart is voor al die sukkels die zo worden toegetakeld. Ik heb al veel foto's gezien van dieren die zo mishandeld zijn, dat je met moeite nog kan zien, wat voor een dier het is.
Dan wordt ik kwaad, heel kwaad, moest ik deze monsters dan in mijn handen krijgen, ja ik zou hen hetzelfde aandoen, ook al heb ik niet veel macht, en ben ik maar een 1,63 cm, mijn woede zou mij dan wel aan de nodige kracht helpen.






  

Die dierenproeven, heb ik het ook zo moeilijk mee, en de ergste zijn L'oreal, ben dan ook gestopt met nog één product van hen te kopen.
Ik heb hun een mail gestuurd, om het aan te kaarten, heb antwoordt gehad, maar dat is voor in mijn ander blog.

Lieve mensen de feestdagen komen eraan, en weer staan heel wat dieren in de koude, aub open jullie hart, jullie hoeven geen geld te geven, maar een zak eten of snoepjes voor een asiel in jullie buurt.
Maar vergeet hen niet, ze verdienen een beter bestaan.

Zo dat was het trieste nieuws van ons Ella, maar ik geef ook haar al mijn liefde die ik heb.

Nog een fijne avond


                                                                     Meintje


zondag 16 oktober 2016

Stap voor stap, opent ze haar hartje en geeft ze mij haar vertrouwen.


                                              Good morning,iedereen,


Ja, mijn meisje, ze is nu een vijftal maanden hier bij ons, ze is een schat van een hond.
Maar O zo bang en op haar goede, het minste geluid dat ze niet kent kruipt ze in een hoekje.
Maar wat mij zo blij maakt is dat ze haar hartje langzaam voor mij openstelt, als we s'avonds  in de sofa zitten, komt ze heel dicht tegen mij aanliggen, want ze voelt haar veilig, en dan durft ze ook al eens een likje geven.
Ik voel gewoon dat ze mij begint te vertrouwen, en dat is eigenlijk de beloning, van heel veel geduld en liefde.

Hier was ze nog in dat asiel in Spanje, en dat was de eerste keer dat we haar zagen.



Ze heeft s'nachts soms nog wel eens een ongelukje, maar zal haar daar niet op aanspreken, daar ik niet wil afbreken wat we al hebben op gebouwd. En zo erg is dat allemaal niet hoor.

 Wii hebben voor in de veranda nieuwe zetels gekocht Ancatara, heb daar wel oude lakens over gelegd, omdat dit heel moeilijk te kuisen is, en wij dachten nu wat meer plaats te hebben voor ons

 Maar zoals je kan zien, hebben we ons toch misrekent, want de plaatsen zijn al mooi verdeeld, en ons Tycha, ja die sleurt overal haar bal mee.
En als we ons dan een plaatsje eigen maken, gaan die achterpoten in strekstand om te zeggen, ja maar dat is ons plekje.

Ja, ze zijn verwend, maar ze moeten ook luisteren, en daar is geen enkel probleem mee.
Wij zouden ze niet meer kunnen missen.
Alle vier zijn ze geadopteerd, en ja hoor, daar is heropvoeden aan, maar bij trauma honden komt het er wel op aan geduld en liefde te geven, en dan komt het langzaam wel in orde.

Voor ons Luna, dat is de zwarte, hebben we ons een bench moeten aanschaffen, en als we weggaan, en dat is niet veel, maar boodschappen doen, als ik naar de dagkliniek moet om de zes weken, dan zijn wij niet op een uurtje terug.
Maar dan probeert ze steeds maar uit te breken, en laatst had ze zelfs een stuk van de vloer
uit gebroken. En doordat ze de schuifdeur had open gekregen, was alles nat van de regen.
We hebben een heel stuk uit gebroken en vernieuwd, en nu is alles weer gemaakt.
En nu vragen jullie misschien af, heeft die op haar donder gehad, ja ze is op het matje moeten komen, en al kwispelend kwam ze afgelopen, en neen ze heeft geen tik gekregen.
Want dat wordt hier niet gedaan, en dan stond ze zo beteuterd te kijken, en moest ik haar zo in mijn armen nemen en een kus geven. Ik weet dat wel , maar hier wordt niet op de dieren geslagen.
En nu geeft ze een mooie grote bench.




 Eind november zetten we weer aan met de camper voor een paar dagen, willen wel een plaats waar water is voor ons meisjes, daar zij daar heel graag in ravotten.
Buiten eentje, ons Lady heeft het niet zo begrepen op de kust, want die maakt niet graag haar pootjes nat.







Dat is echt mijn bodyguard, ze is van mij niet weg te denken, en ook ons Ella zal zo worden.

Ik kan zo naar hun zitten zien, als ze aan het spelen en crossen zijn, en voel ik mij opgelucht dat we er toch vier hebben kunnen een warme thuis geven.
Maar het doet me zoveel pijn de onmacht dat ik heb, om andere dieren te helpen, die mishandeld worden.

En toch zal ik het blijven naar buiten brengen, het moet geweten en gezien worden, tot waartoe een deel van de mensheid tot in staat is.
Wat kan een dier je nu misdoen, en ja het is hoe je je huisdier opvoed, dat het zich zal gedragen.

                                                 Zo dat was het weer even.


                                                      Liefs Meintje

maandag 12 september 2016

Update van ons Ella




                                               Hallo dierenvrienden,

Ik weet het is al een tijdje weer geleden,en heb zoveel mogelijk tijd gestoken, in ons vierde adoptie hondje.
Ons Ella is nu vier maanden bij ons, en  ze is erg bang van alles, wat geluid maakt , ze is zo bij ons gekomen, ik zie een beetje beterschap naar mij toe, ze wil alleen bij mij komen, wat heel pijnlijk is voor mijn vriend, als andere mensen naar haar toekomen, om te aaien, schiet ze als een pijl in een boog weg.Staart heel diep tussen haar poten. Het is echt triestig om het beestje zo te zien, de dierenarts zegt ook misschien kan ze zelf dit trauma nooit meer overwinnen, en het moet verschrikkelijk geweest zijn wat ze heeft meegemaakt.

Het liefst verblijft ze zo dicht mogelijk bij ons Lady, zij wordt acht jaar, maar ook een schat van een hondje, die wijkt geen meter van mijn zijde.
Hierboven op de foto gingen ze mee naar de markt, en de mensen die dachten echt dat ons Ella zoveel schrik van ons, dat die ons vroegen wat er aan de hand was met Ella, en we hebben toch zo een paar keer ons verhaal mogen doen, waarna we alle respect kregen toe gewezen. Maar zelf zouden ze haar niet moeten, en ja hoor dan schieten mijn ogen al vuur, en moet ik echt op mijn tong gaan bijten, om een antwoord te vermijden, want zo los je het niet op.
Ik zeg dan alleen maar, ach man je weet niet wat je mist aan vriendschap en trouw, want dat is iets wat je beste vriend je niet kan geven.
En het is gedaan, ze zwijgen.

Ik weet, als het over dieren gaat, heb ik een scherpe tong, en die zal ik altijd hebben.
Ik zal ze verdedigen met hand en tand, er wordt al genoeg misbruik van gemaakt.
Maar nu terug naar ons Ella, het is hier in België nu echt warm weer, dus verblijven we veel buiten, ze hebben hun bad met water buiten staan, maar het liefst van al dappen ze een put in de aarde waar ze dan gaan inliggen.Ons Ella houd zich afzijdig en kruipt zover mogelijk weg onder een struik, wat echt zielig is, maar betekend ook dat ze haar daar veilig voelt.








Als er niemand in de buurt is van andere mensen, dan zal ze bij mij in de buurt komen liggen, terwijl de anderen hun zotte toeren uithalen.






























Terwijl ons Tycha haar napje doet, in de tuinstoel aan de tafel.



Daar kan ze echt van genieten, ze zijn eigenlijk alle vier, echt heel lief elk met hun eigen trauma en fratsen.
Ik kan ons Ella dan zo lekker toestoppen, en ze geniet van de aandacht, met de nodige schrik.
Deze morgen kwam ze haar kopje heel dicht tegen mij aanvlijen, kreeg ik likjes, wat kan er nu mooier zijn dan iemand zijn vertrouwen te winnen, is dat nu dier of mens dat maakt niet uit.






Ons Luna ja die krijgt, heel rare manieren, die echt niet leuk zijn, dat mensen zeggen, doe dat toch weg, dan zeg ik gewoon hij zijt niet goed zeker.
Maar daar vertel ik later over.
Want ze zitten al te wachten om hun tandenstick, dat krijgen ze elke morgen, en ze weten dat al goed hoor, het is een echt ritueel geworden.

Vorige week zijn we een paar dagen met hun met de camper naar Nederland geweest, en ze waren daar echt in hun sas, moet zeggen ook ons Ella, haar staartje de hoogte in en kwispelen, en voor dat alleen doen we het al. Ze leefde.


Zo en nu moet ik aan de slag.

                                                       Lieve groeten


                                                     Meintje













maandag 18 juli 2016

Eindelijk kunnen ons meisjes ravotten !!!!!!!




           Ons Ella, ik kan er maar niet over, wat ze dat arme hondje hebben aangedaan.


                                                    Goedemorgen, all my friends


Het doet goed om een paar dagen zomerweer te krijgen, alhoewel het ook niet overdreven moet zijn, want dat is ook weer niet goed.Wij verblijven nu op de camping, en vrijdag had ik een woorden wisseling met een van de kampeerders.Zoals jullie al wel weten heb ik een heel kort lontje wat betreft, dieren mishandelen, enz.....
Ik vertel het in het kort eens. Er komt een jongetje aangewandeld van ongv 3 jaar met aan de lijn een middelgrote hond, maar juist naast ons zitten drie Franse Buldogjes , en de hond dat het ventje aan de lijn heeft, merkt het op, hij schiet als een pijl vooruit, het ventje slepend over het asfalt, de vader is nog niet al te rap om te hulp te komen.Hij komt dichter, neemt die leiband van die hond, tilt die hond van de grond aan die riem, het arme beest vloog toen aan de andere kant van de weg. Dat was voor mij een brug te ver, ik zei tegen die man, dat het niet verstandig was om die hond in dat jongetje zijn handen te geven, en dat hij het nu niet moest uitwerken op de hond dat het zijn fout was, en als ik hoorde of zag dat hij aan de hond iets deed, ik direct verder ging gaan., en geloof me vrij dat doe ik.



Nu over mijn meisjes, wij hebben het kapotte gras vervangen door grasmatten, waar ze hun hartje kunnen boven halen, en dat ligt lekker in de zon, ook hebben ze een heel stuk gras in de schaduw, ze kunnen alle kanten uit.
En ik had in de diepvries potjes yougert met een tandenstick gestoken, en die waren nu lekker als een ijsje voor hen, ik wist niet of ze het zouden lusten, dus het was een gok.




                En ik moet zeggen, ze waren allen gretig aan het likken en het knabbelen.



Ons Ella gaat steeds apart staan of liggen, alleen bij mij komt ze schoorvoetend, ze is een Wippeth van ras, heeft heel korte stugge haartjes, dus ze moet beschermd worden tegen, koude en regen, en ook niet te lang in de felle zon.
Ons Lady lag met haar ijsje vlak naast mij, ook zij is steeds aan mijn zijde.


 
Ook zij is een schat van een hondje, ik begrijp niet hoe mensen dit over hun hart kunnen krijgen, dat in een dodencel achter te laten.


 Ons Tycha, die geeft haar eigen plekje aan de tuintafel.


Waterpret mocht natuurlijk ook niet ontbreken, en dat is typisch ons Luna haar amusement.




Daar kan ze met volle teugen van genieten, en ik ook, en daar ze vandaag opnieuw van heet weer spreken, wordt hun bad uit gekuist, en opnieuw gevuld.
Dat maakt mij echt gelukkig te weten dat onze meisjes gelukkig zijn.
Het laat mij wel niet los, dat er nog zoveel anderen zijn, die het niet goed hebben.
En nu het in Spanje tot 44 graden gaat, vrees ik ervoor, dat niet alle hondjes het redden.


 


Ons meisje Ella, die durft niet te leven, als je, je beweegt, schiet ze van schrik de andere kant van de kamer in, zodat je er zelf van verschiet.
Ze speelt niet, ze kwispelt wel met haar staartje als ze me ziet. Haar ogen zijn leeg, waarmee ik bedoel, dat ze dwars door je heen kijkt, dat arme dier moet verschrikkelijk geleden en af gezien hebben.Ze ligt daar maar, alles en iedereen in de gaten te houden, maar ik ben er zeker van dat ze wel zal openbloeien, maar zal veel tijd over heen gaan.
Maar één ding stelt me gerust nu, en dat is, dat ze het goed heeft.

Zo op naar een zomerdag vandaag, geniet van het goede weer, want hier in België weet je maar nooit.



                                                          Lieve groeten



                                                  Meintje








maandag 11 juli 2016

Een paar dagen naar Nederland , Erkemere met onze meisjes.

Goedenavond vrienden, en Google + vrienden



Wij zijn vorige week een paar dagen naar de Camperplaats in Erkemere geweest, echt super.
Is eigenlijk een camperplaats speciaal voor honden, er is een hondenopvang en een speciaal hondenstrand.
Er zijn meer honden dan mensen aanwezig, de meeste mensen hebben drie honden.
We zijn er heel goed ontvangen, echt vriendelijke eigenaars, en een koekje voor de honden.

We zijn daar rond de avond aangekomen, is zo een 200 km van bij ons vandaan.
Het is er heel proper, is een douche op de camperplaats, en dat heb je elders niet.




Dit is de camperplaats, voor zo een 20 campers, de vrijdagavond stond het bomvol.
S'morgens waren we al heel vroeg op , en moesten de dijk op naar het hondenstrand, en was zo ongeveer 1,5 km lang wandelen.

                                                              

Zover je kan zien, is alles voor de honden, om te lopen, rennen, en spelen met andere honden.


Hier is dan de dijk, ons Tycha liep los, daar ze toch niet aangaat, ons Lady liep ook los, maar die liep echt overal, dijk af dijk op.  Ons Luna en Ella waren aan de lijn, Ella is pas bij ons dus weten niet of ze zou aangaan. En ons Luna, wel die komt het eerst uur niet terug, daar er daar konijntjes zitten, en dat is nu juist Ons Luna haar ding, want door haar jachtinstinkt gaat ze erachteraan.

Achter waar we stonden met de camper, lag een hele grote wijde, ook deze was speciaal voor de honden, konden ze hun hartje ophalen hoor. Ons Tycha genoot met volle teugen .
Hier zijn we dan aan het hondenstrand, en Tycha en Luna, genoten met volle teugen van te plonsen en rennen in het water. De kleintjes had ik bij, en moet zeggen ook on Ella genoot van pootje baden.
En waar ons Lady, zich steeds strak heeft verzet om een poot in het water te zetten, kwam nu heel gewillig het water mee in.


Maar ze had wel zo een blik in haar ogen, om te zeggen, amai baasje, kon je nu echt niks anders bedenken.
Ik had wel een handdoek bij, want ons Ella had het heel koud na in het water te zijn geweest.
Dus werd ze goed af gedroogd, en aan de camper in haar fleece gewikkeld, en daar kan ze zo van genieten.







Ze waren wel uit geteld hoor, ze sliepen als baby's , en dan konden wij eens lekker naar de aangelegen stad fietsen koffie drinken, shoppen.
Mooi gezellig stadje Nijkerk, zo een vijftal kilometer van de camperplaats.

Ik heb genoten, van alle honden die samen door elkaar losliepen.
Wij gaan zeker met onze meisjes terug in het  naseizoen, dan is het niet zo druk.

Maar was de moeite waard.

                                                                    Lieve groeten


                                                                       Meintje

dinsdag 28 juni 2016

Het is hartverscheurend en wraakroepend.











                                                  Hallo iedereen, Hey my Google +friends,


Zoals jullie weten moest ons Ella vorige donderdag opnieuw naar de dierenarts om haar herhaling- spuitje voor de rattenziekte.
De dierenarts had ons de vorige keer dan ook gevraagd haar achtergrond na te gaan, om een gepaste behandeling te kunnen opstarten.






                                   Ze zoekt steeds het gezelschap van ons Lady en mij o





Ik heb contact op genomen met de betreffende organisatie vanwaar Ella komt. Die gingen hun best doen, om de informatie te verzamelen.
Maar ze konden me jammer genoeg alleen meedelen, dat ons Ella uit het dodenstation is gehaald, en bij een alleenstaand vrouwtje verbleef die 40 honden onder haar hoede had.
 Het vrouwtje had niet zoveel, en dat kan één van de redenen zijn van haar schrok probleem, doordat ze heeft moeten vechten voor wat eten. Dat probleem op zich is niet zo ernstig zegt de dierenarts, daar dit zich vanzelf zal oplossen, eenmaal ze beseft dat ze niet meer voor wat eten moet vechten.
Ik mag haar met korrels niet boven de aangewezen hoeveelheid geven, maar ze de dierenarts raad ons aan om haar boontjes bij te geven, daar ze ook een volle maag heeft, maar het geen kwaad kan, en nu krijgt ze toch elke dag een 700 gr boontjes bij. Het is echt zielig als je het beestje zo ziet happen, zonder dat ze op de korrels bijt.

Maar ze is zooooooo bang van alles, ik probeer haar dan bij ons te leggen op de bank, om haar het gevoel te geven, dat ook zij bij ons mag liggen net als de drie anderen.

                                 En dan blijft ze liggen zoals ik haar op de bank heb gelegd voor een ganse avond, ze durft haar zelfs niet te verleggen. Haar blik kijkt oneindig en is zo leeg, constant geeft de arme schat koud, en zo voelt ze ook aan. Ze heeft net als ons Lady haar eigen fleece, en daar is ze zo graag ingedekt omdat het heel warm is daaronder.

Het is echt hartverscheurend om te zien hoe dat beestje zich probeert onzichtbaar te maken.
Ik wil niet weten wat ze allemaal heeft meegemaakt, maar het moet echt verschrikkelijk zijn geweest.
Want we hebben drie honden met een rugzak, maar geen enkele is zo bang om te leven.
Een therapeut kan haar nu nog niet helpen, daar haar blik op oneindig staat, en ze haar geen millimeter verplaatst. De dierenarts zegt, het zal met engelengeduld moeten gaan van onze kant, om haar het vertrouwen te geven dat ze goed is nu.
En dat zullen we zeker doen, al onze liefde voor dieren zullen we gebruiken, om haar zoveel mogelijk te laten genieten, van haar hondenleven.

Zondag was het toch weer even schrikken, de kinderen waren op bezoek, de vrouwen mochten haar aaien, maar eenmaal de jongens dichter bij kwamen, trok ze haar al een beetje in.
En al met eens begon ze zo te bibberen, en opnieuw met haar kopje te schudden over en weer, en van zachtjes naar hevig.
Wij hebben direct gevraagd aan iedereen, om haar gerust te laten, we zijn dan met haar naar buiten gegaan, en het was weer over.

Ik moet wel zeggen, buiten is ze heel anders dan ze binnen is, buiten loopt ze goed mee, met de anderen, zal ze eens mee blaffen. Dus zegt de dierenarts dat beestje is al helemaal geen leven binnen in sociale omstandigheden gewoon.
Waarschijnlijk heeft ze met die 40 honden in een garage of een hangar geleefd.
Maar ben dat vrouwtje toch dankbaar dat ze haar leven geeft gered.

                    Het minste geluid dat ze hoort, vb stofzuiger, kachel enz..... vlucht ze in een hoekje.
                             Zo verkrampt ligt ze steeds in de zetel, altijd op haar goede.




Ik hoop van harte dat het goed komt met de tijd, ze zal altijd een deel van haar trauma behouden. We zullen haar nooit opgeven, ook al blijft het zo.


                                                                    Lieve groeten




                                                            Meintje





                Voor alle dieren, die zo moeten afzien, mishandeld en gedumpt worden.

















zaterdag 4 juni 2016

Ons Ella haar eerste dierenarts bezoek.



Goedemorgen, 



Woensdag had ons Ella dan haar afspraak bij de dierenarts.
En samen met ons Lady, want die moest ook haar rattenspuitje hebben.

 En ook even op de weegschaal.

Ons meisje weegt 15,7 kg, dat is beetje teveel en moet twee kilo naar beneden.
Ons meisje is 7 jaar, en is nu een jaar geadopteerd.

Ik mag ze boontjes en wortelen geven, samen met hun korrels, maar het gewicht dat ik aan groenten geef, moet ik aftrekken van het gewicht van de korrels.

Ik mag ook hun Kong opvullen met yougurt, en invriezen, zodat ze een soort lolly hebben daarna, ook heel goed bij warme temperaturen.

Zal ik zeker vandaag uit proberen.

Nu over ons Ella.
 

 
Ik vind het zo zielig wat angst dat dier heeft van mannen is onbeschrijflijk, ik was al blij dat we de vrouwelijke dierenarts hadden.
Maar , op een gegeven moment kwam ook haar collega even een kijkje nemen, en ons Ella kroop zo in elkaar staart volledig tussen de poten, en ook hij zei, dat beestje is mishandeld door mannen.
Het zal engelen geduld vragen heel veel liefde en vertrouwen.
Ik moet zeggen naar mij komt ze wel, maar ook heel langzaam, en staart halverwege tussen de pootjes.
De dierenarts zei ook, het is typisch dat mannen de oorzaak zijn.

Ze heeft haar spuitje tegen de rattenziekte gekregen, en binnen drie weken moet ze terug voor herhaling.
Dan is ze gewogen, en ze weegt 14,5 kg wat een goed gewicht is. 

Ze rijd wel heel graag mee met de auto, net als ons Lady.
We hebben eigenlijk maar één die de auto verafschuwd, en dat is ons Luna.
Maar daar krijgt ze nu ook een medicijn voor, zodat ze niet de volledige weg gestrest is.

Wij hebben hun een badje meegebracht, om water in te zetten, en als het te warm is of gewoon om in te spelen, en door te lopen.

 We zien wel wat ze er het liefst in hebben, water of zand, en blijkt het beiden te zijn, gaan we nog eentje bijhalen.
 
Ook hebben we een nieuw zeteltje gekocht, voor de kleinste, maar die verkiest om ook op de sofa te liggen, bij de anderen.
Dus is splinternieuw maar niet gegeerd.
Maar ja, hoe zouden we zelf zijn hé.

Het is net of je voor je kinderen iets koopt, en ze niet mee spelen.
En dat zullen vele ouders wel kunnen beamen.



En dat zijn onze kinderen, hebben niks te kort.
Alle dagen als ik opsta, is mijn eerste job, hun tandenstick, en het zijn drie verschillende maten.
Dan krijgen ze nog hun koekjes over de dag.
Dan hebben ze ook nog hun kauwbeen , dat ze heel graag lusten.
Wij zijn van mening als je dieren hebt moet je er zorg voor dragen, en hun geven wat ze nodig hebben.
Als ze ziek zijn, gooi je ze niet buiten, maar verzorg je ze, en geef je hen de medische zorgen, die nodig zijn, wat dit ook mogen kosten, er zijn steeds afspraken mogelijk met de dierenarts.
Want het is de enige vriend die voor jou door het vuur zou gaan.
En juist al deze dieren worden door slechte en gekke mensen, zo mishandeld en verwaarloosd.

En wij hebben zo vier schatten, allemaal met een rugzak, de ene al groter of de andere.

Geef een gedumpt dier een kans..adopteer, in plaats van een broodfok dier te kopen.  

En vooral geef een ouder dier een kans, want die krijgen het vaakst een spuitje, want er wordt geredeneerd, die kunnen we toch niet meer plaatsen.

Weet je ik zou uren kunnen vertellen, over onze vier meiden.

Waar het hart van vol is, loopt de mond van over.






Onze kleine meisjes hadden op reis zoveel last van de vliegen op hun rug.
Heb een handdoek op hun rug gelegd, en konden ze beide genieten van het zonnetje.

Lieve groeten

Meintje










maandag 30 mei 2016

Hier is ze dan, ons Ella.





                                       Hallo iedereen, hey my Google+ friends,


Wij zijn nu een drietal dagen terug van Malaga,(Spanje) waar we ons Ella zijn gaan ophalen in een asiel.
Het enige wat ik er kan en wil over zeggen voor het belang van de vele honden die daar verblijven, is dat het voor ons een grote teleurstelling was.
Ons meisje moest de dag dat we daar aankwamen nog gesteriliseerd worden, en ingeënt.
En ze wisten al weken op voorhand dat we haar kwamen ophalen.
Alé allemaal van die dingen, die niet leuk waren.

Maar goed wij hebben onze schat nu mee, en het gaat over haar.
Ze is zo bang, dat beestje, en dan vooral van mannen, haar staartje tussen haar poten, en kruipend langs de grond, mijn hart brak toen ik dat zag.
Dat moet toch heel wat mee hebben gemaakt in haar jonge leventje.Ze is pas drie jaar, en heeft al zo een groot trauma, zoals zoveel mishandelde dieren.

Na dat ze een dag bij ons was,  ging het al wat beter naar mij toe . Onze andere meisjes hadden helemaal geen probleem om haar op te vangen, en dat was eigenlijk al een pluspunt, en een zorg minder.

                  Ze was zo bang en durfde haar niet te verleggen, ze had het donsdeken voor haar alleen, en de anderen lieten haar begaan. Is wel zo ze hebben hun eigen donsdekens, waar die heel graag op vertoeven.
                                                                    

                              
                                 Onderweg verzorgde ik haar wondje verder van haar sterilisatie, want dat bloede nog wat.
Ook ons Tycha draagt heel veel zorg voor haar, ons Lady gromde eens naar haar, en ons Tycha kwam er direct tussen.

                                        



















Hier moesten wij toch even lachen, alhoewel het eigenlijk heel triestig is.
Wij waren een film aan het bekijken, en ze was zo boos op de mensen op het scherm.
Daarna zat ze in de spiegel te zien, en zag ze plots haar eigen zitten, en ze begon zo te blaffen, dat we even schrikte.
Daarna zag ze mij in de spiegel zitten, en ze keek rond hoe dat nu kon, ik probeerde mij te onttrekken aan de spiegel zodat ze mij niet meer zag, en ze ging mij zoeken achter de kas. 



Maar het ging stilaan een beetje beter, maar toch de schrik van mannen blijft er voorlopig inzitten. Ze wil alleen met mij meekomen, en als we per ongeluk iets laten vallen, of tegen iets botsen, verschiet ze en kruipt ze weg.
 Hier hadden ze heel veel last van de vliegen op hun rug, dus had ik een handdoek op hun rug gelegd.
 Ook hier op het bed zijn ze samen, en dat laat ons Lady toe dat ze tegen haar rug komt aanleunen.
Ze loopt steeds achter ons Lady aan, als ze gaan plassen is ze mee met Lady, als lady naar buiten loopt. En ook om te slapen of op de bank te liggen zoekt ze Lady.
Maar ons Lady, plakt aan haar bazinnetje, en ze wringt zich dan een weg, om zo dicht mogelijk bij mij te belanden, en dat doet ook Ella.

Het was ook een lange weg terug naar huis, en moet zeggen in de camper is ze heel rustig.
En wat zindelijkheid betreft, zal dat heel vlug in orde zijn, daar ze ons andere meisjes volgt.
Dus het is eerder een ongelukje.
Het is echt een schat, deze week dan een afspraak maken met de dierenarts, om haar volledig te laten checken, want ons Lady moet op 1 juni haar spuitje krijgen, tegen de rattenziekte en dan gaat ze gelijk mee.

Zo hier ben ik dan terug, ik kwam zojuist binnen, en Ella lag op haar kussen, en zie haar kopje zo geen en weer schudden, was me dat schrikken. Ik sprak tegen haar, en het stopte.
Daar ik onze dierenarts niet kan bereiken vandaag, ga ik vervroegt op controle, en bel morgenvroeg.
Ik heb ondertussen wat kleine informatie gaan zoeken op internet en blijkt , Shaking head syndroom te zijn, niet gevaarlijk, maar zal toch zo vlug mogelijk bij de dierenarts staan. 


Onze vrienden vroegen ook of we het asiel eens wilden bezoeken, die zij voortaan zullen steunen, en daar zijn wij dan naartoe gereden.
Dat was een 200 km de andere kant in Moron de la Frontera, het asiel noemt  San Anton.
Toen we er aankwamen, kregen we meteen een warme welkoms knuffel, en we kenden de mensen niet eens.
Het zijn een paar vrouwen die daar alle werk doen, echt heel veel respect voor die mensen.

Er wordt daar met de honden gespeeld, en zot gedaan, je ziet echt dat die mensen dat met hun hart doen, en niet voor hun portemonnee.
                             Maribel is een super warm mens met een hart voor de honden.
                                                          Onze vrienden  Monique en Ludo.
                                           Wij stonden er juist naast om te overnachten

 Die mensen hebben daar helemaal niks, van steun, hun laatste cent gaat naar de honden.
En de dierenarts.
Ludo en mijn man hebben daar geholpen, met eten geven de koten schuren, en spelen met de honden.
Die mensen hebben daar nog geen droogrek, om de handdoeken te drogen van de honden.

En daarom hebben wij ook besloten, om al onze hulp daar in te steken, en kijken wat we vanuit België kunnen regelen.

             Zo dat was het weer voor vandaag, wens jullie nog een fijne avond toe.

                                                                             Lieve groeten

                                                                                      Meintje