=mijn gastenboek

maandag 30 mei 2016

Hier is ze dan, ons Ella.





                                       Hallo iedereen, hey my Google+ friends,


Wij zijn nu een drietal dagen terug van Malaga,(Spanje) waar we ons Ella zijn gaan ophalen in een asiel.
Het enige wat ik er kan en wil over zeggen voor het belang van de vele honden die daar verblijven, is dat het voor ons een grote teleurstelling was.
Ons meisje moest de dag dat we daar aankwamen nog gesteriliseerd worden, en ingeënt.
En ze wisten al weken op voorhand dat we haar kwamen ophalen.
Alé allemaal van die dingen, die niet leuk waren.

Maar goed wij hebben onze schat nu mee, en het gaat over haar.
Ze is zo bang, dat beestje, en dan vooral van mannen, haar staartje tussen haar poten, en kruipend langs de grond, mijn hart brak toen ik dat zag.
Dat moet toch heel wat mee hebben gemaakt in haar jonge leventje.Ze is pas drie jaar, en heeft al zo een groot trauma, zoals zoveel mishandelde dieren.

Na dat ze een dag bij ons was,  ging het al wat beter naar mij toe . Onze andere meisjes hadden helemaal geen probleem om haar op te vangen, en dat was eigenlijk al een pluspunt, en een zorg minder.

                  Ze was zo bang en durfde haar niet te verleggen, ze had het donsdeken voor haar alleen, en de anderen lieten haar begaan. Is wel zo ze hebben hun eigen donsdekens, waar die heel graag op vertoeven.
                                                                    

                              
                                 Onderweg verzorgde ik haar wondje verder van haar sterilisatie, want dat bloede nog wat.
Ook ons Tycha draagt heel veel zorg voor haar, ons Lady gromde eens naar haar, en ons Tycha kwam er direct tussen.

                                        



















Hier moesten wij toch even lachen, alhoewel het eigenlijk heel triestig is.
Wij waren een film aan het bekijken, en ze was zo boos op de mensen op het scherm.
Daarna zat ze in de spiegel te zien, en zag ze plots haar eigen zitten, en ze begon zo te blaffen, dat we even schrikte.
Daarna zag ze mij in de spiegel zitten, en ze keek rond hoe dat nu kon, ik probeerde mij te onttrekken aan de spiegel zodat ze mij niet meer zag, en ze ging mij zoeken achter de kas. 



Maar het ging stilaan een beetje beter, maar toch de schrik van mannen blijft er voorlopig inzitten. Ze wil alleen met mij meekomen, en als we per ongeluk iets laten vallen, of tegen iets botsen, verschiet ze en kruipt ze weg.
 Hier hadden ze heel veel last van de vliegen op hun rug, dus had ik een handdoek op hun rug gelegd.
 Ook hier op het bed zijn ze samen, en dat laat ons Lady toe dat ze tegen haar rug komt aanleunen.
Ze loopt steeds achter ons Lady aan, als ze gaan plassen is ze mee met Lady, als lady naar buiten loopt. En ook om te slapen of op de bank te liggen zoekt ze Lady.
Maar ons Lady, plakt aan haar bazinnetje, en ze wringt zich dan een weg, om zo dicht mogelijk bij mij te belanden, en dat doet ook Ella.

Het was ook een lange weg terug naar huis, en moet zeggen in de camper is ze heel rustig.
En wat zindelijkheid betreft, zal dat heel vlug in orde zijn, daar ze ons andere meisjes volgt.
Dus het is eerder een ongelukje.
Het is echt een schat, deze week dan een afspraak maken met de dierenarts, om haar volledig te laten checken, want ons Lady moet op 1 juni haar spuitje krijgen, tegen de rattenziekte en dan gaat ze gelijk mee.

Zo hier ben ik dan terug, ik kwam zojuist binnen, en Ella lag op haar kussen, en zie haar kopje zo geen en weer schudden, was me dat schrikken. Ik sprak tegen haar, en het stopte.
Daar ik onze dierenarts niet kan bereiken vandaag, ga ik vervroegt op controle, en bel morgenvroeg.
Ik heb ondertussen wat kleine informatie gaan zoeken op internet en blijkt , Shaking head syndroom te zijn, niet gevaarlijk, maar zal toch zo vlug mogelijk bij de dierenarts staan. 


Onze vrienden vroegen ook of we het asiel eens wilden bezoeken, die zij voortaan zullen steunen, en daar zijn wij dan naartoe gereden.
Dat was een 200 km de andere kant in Moron de la Frontera, het asiel noemt  San Anton.
Toen we er aankwamen, kregen we meteen een warme welkoms knuffel, en we kenden de mensen niet eens.
Het zijn een paar vrouwen die daar alle werk doen, echt heel veel respect voor die mensen.

Er wordt daar met de honden gespeeld, en zot gedaan, je ziet echt dat die mensen dat met hun hart doen, en niet voor hun portemonnee.
                             Maribel is een super warm mens met een hart voor de honden.
                                                          Onze vrienden  Monique en Ludo.
                                           Wij stonden er juist naast om te overnachten

 Die mensen hebben daar helemaal niks, van steun, hun laatste cent gaat naar de honden.
En de dierenarts.
Ludo en mijn man hebben daar geholpen, met eten geven de koten schuren, en spelen met de honden.
Die mensen hebben daar nog geen droogrek, om de handdoeken te drogen van de honden.

En daarom hebben wij ook besloten, om al onze hulp daar in te steken, en kijken wat we vanuit België kunnen regelen.

             Zo dat was het weer voor vandaag, wens jullie nog een fijne avond toe.

                                                                             Lieve groeten

                                                                                      Meintje