=mijn gastenboek

zondag 16 oktober 2016

Stap voor stap, opent ze haar hartje en geeft ze mij haar vertrouwen.


                                              Good morning,iedereen,


Ja, mijn meisje, ze is nu een vijftal maanden hier bij ons, ze is een schat van een hond.
Maar O zo bang en op haar goede, het minste geluid dat ze niet kent kruipt ze in een hoekje.
Maar wat mij zo blij maakt is dat ze haar hartje langzaam voor mij openstelt, als we s'avonds  in de sofa zitten, komt ze heel dicht tegen mij aanliggen, want ze voelt haar veilig, en dan durft ze ook al eens een likje geven.
Ik voel gewoon dat ze mij begint te vertrouwen, en dat is eigenlijk de beloning, van heel veel geduld en liefde.

Hier was ze nog in dat asiel in Spanje, en dat was de eerste keer dat we haar zagen.



Ze heeft s'nachts soms nog wel eens een ongelukje, maar zal haar daar niet op aanspreken, daar ik niet wil afbreken wat we al hebben op gebouwd. En zo erg is dat allemaal niet hoor.

 Wii hebben voor in de veranda nieuwe zetels gekocht Ancatara, heb daar wel oude lakens over gelegd, omdat dit heel moeilijk te kuisen is, en wij dachten nu wat meer plaats te hebben voor ons

 Maar zoals je kan zien, hebben we ons toch misrekent, want de plaatsen zijn al mooi verdeeld, en ons Tycha, ja die sleurt overal haar bal mee.
En als we ons dan een plaatsje eigen maken, gaan die achterpoten in strekstand om te zeggen, ja maar dat is ons plekje.

Ja, ze zijn verwend, maar ze moeten ook luisteren, en daar is geen enkel probleem mee.
Wij zouden ze niet meer kunnen missen.
Alle vier zijn ze geadopteerd, en ja hoor, daar is heropvoeden aan, maar bij trauma honden komt het er wel op aan geduld en liefde te geven, en dan komt het langzaam wel in orde.

Voor ons Luna, dat is de zwarte, hebben we ons een bench moeten aanschaffen, en als we weggaan, en dat is niet veel, maar boodschappen doen, als ik naar de dagkliniek moet om de zes weken, dan zijn wij niet op een uurtje terug.
Maar dan probeert ze steeds maar uit te breken, en laatst had ze zelfs een stuk van de vloer
uit gebroken. En doordat ze de schuifdeur had open gekregen, was alles nat van de regen.
We hebben een heel stuk uit gebroken en vernieuwd, en nu is alles weer gemaakt.
En nu vragen jullie misschien af, heeft die op haar donder gehad, ja ze is op het matje moeten komen, en al kwispelend kwam ze afgelopen, en neen ze heeft geen tik gekregen.
Want dat wordt hier niet gedaan, en dan stond ze zo beteuterd te kijken, en moest ik haar zo in mijn armen nemen en een kus geven. Ik weet dat wel , maar hier wordt niet op de dieren geslagen.
En nu geeft ze een mooie grote bench.




 Eind november zetten we weer aan met de camper voor een paar dagen, willen wel een plaats waar water is voor ons meisjes, daar zij daar heel graag in ravotten.
Buiten eentje, ons Lady heeft het niet zo begrepen op de kust, want die maakt niet graag haar pootjes nat.







Dat is echt mijn bodyguard, ze is van mij niet weg te denken, en ook ons Ella zal zo worden.

Ik kan zo naar hun zitten zien, als ze aan het spelen en crossen zijn, en voel ik mij opgelucht dat we er toch vier hebben kunnen een warme thuis geven.
Maar het doet me zoveel pijn de onmacht dat ik heb, om andere dieren te helpen, die mishandeld worden.

En toch zal ik het blijven naar buiten brengen, het moet geweten en gezien worden, tot waartoe een deel van de mensheid tot in staat is.
Wat kan een dier je nu misdoen, en ja het is hoe je je huisdier opvoed, dat het zich zal gedragen.

                                                 Zo dat was het weer even.


                                                      Liefs Meintje