=mijn gastenboek

dinsdag 28 juni 2016

Het is hartverscheurend en wraakroepend.











                                                  Hallo iedereen, Hey my Google +friends,


Zoals jullie weten moest ons Ella vorige donderdag opnieuw naar de dierenarts om haar herhaling- spuitje voor de rattenziekte.
De dierenarts had ons de vorige keer dan ook gevraagd haar achtergrond na te gaan, om een gepaste behandeling te kunnen opstarten.






                                   Ze zoekt steeds het gezelschap van ons Lady en mij o





Ik heb contact op genomen met de betreffende organisatie vanwaar Ella komt. Die gingen hun best doen, om de informatie te verzamelen.
Maar ze konden me jammer genoeg alleen meedelen, dat ons Ella uit het dodenstation is gehaald, en bij een alleenstaand vrouwtje verbleef die 40 honden onder haar hoede had.
 Het vrouwtje had niet zoveel, en dat kan één van de redenen zijn van haar schrok probleem, doordat ze heeft moeten vechten voor wat eten. Dat probleem op zich is niet zo ernstig zegt de dierenarts, daar dit zich vanzelf zal oplossen, eenmaal ze beseft dat ze niet meer voor wat eten moet vechten.
Ik mag haar met korrels niet boven de aangewezen hoeveelheid geven, maar ze de dierenarts raad ons aan om haar boontjes bij te geven, daar ze ook een volle maag heeft, maar het geen kwaad kan, en nu krijgt ze toch elke dag een 700 gr boontjes bij. Het is echt zielig als je het beestje zo ziet happen, zonder dat ze op de korrels bijt.

Maar ze is zooooooo bang van alles, ik probeer haar dan bij ons te leggen op de bank, om haar het gevoel te geven, dat ook zij bij ons mag liggen net als de drie anderen.

                                 En dan blijft ze liggen zoals ik haar op de bank heb gelegd voor een ganse avond, ze durft haar zelfs niet te verleggen. Haar blik kijkt oneindig en is zo leeg, constant geeft de arme schat koud, en zo voelt ze ook aan. Ze heeft net als ons Lady haar eigen fleece, en daar is ze zo graag ingedekt omdat het heel warm is daaronder.

Het is echt hartverscheurend om te zien hoe dat beestje zich probeert onzichtbaar te maken.
Ik wil niet weten wat ze allemaal heeft meegemaakt, maar het moet echt verschrikkelijk zijn geweest.
Want we hebben drie honden met een rugzak, maar geen enkele is zo bang om te leven.
Een therapeut kan haar nu nog niet helpen, daar haar blik op oneindig staat, en ze haar geen millimeter verplaatst. De dierenarts zegt, het zal met engelengeduld moeten gaan van onze kant, om haar het vertrouwen te geven dat ze goed is nu.
En dat zullen we zeker doen, al onze liefde voor dieren zullen we gebruiken, om haar zoveel mogelijk te laten genieten, van haar hondenleven.

Zondag was het toch weer even schrikken, de kinderen waren op bezoek, de vrouwen mochten haar aaien, maar eenmaal de jongens dichter bij kwamen, trok ze haar al een beetje in.
En al met eens begon ze zo te bibberen, en opnieuw met haar kopje te schudden over en weer, en van zachtjes naar hevig.
Wij hebben direct gevraagd aan iedereen, om haar gerust te laten, we zijn dan met haar naar buiten gegaan, en het was weer over.

Ik moet wel zeggen, buiten is ze heel anders dan ze binnen is, buiten loopt ze goed mee, met de anderen, zal ze eens mee blaffen. Dus zegt de dierenarts dat beestje is al helemaal geen leven binnen in sociale omstandigheden gewoon.
Waarschijnlijk heeft ze met die 40 honden in een garage of een hangar geleefd.
Maar ben dat vrouwtje toch dankbaar dat ze haar leven geeft gered.

                    Het minste geluid dat ze hoort, vb stofzuiger, kachel enz..... vlucht ze in een hoekje.
                             Zo verkrampt ligt ze steeds in de zetel, altijd op haar goede.




Ik hoop van harte dat het goed komt met de tijd, ze zal altijd een deel van haar trauma behouden. We zullen haar nooit opgeven, ook al blijft het zo.


                                                                    Lieve groeten




                                                            Meintje





                Voor alle dieren, die zo moeten afzien, mishandeld en gedumpt worden.