=mijn gastenboek

maandag 9 januari 2017

Het droeve verslag van ons Ella.




                                                                  Hoi iedereen,


Ons Ella is nu een 8 tal maanden bij ons, wij moeten vaststellen, en met ons de dierenarts, dat ze zo erg getraumatiseerd is, door wat haar is aangedaan in haar jonge leventje, dat het zich niet meer zal herstellen.Haar dagelijkse activiteit is eten, plassen en slapen.Ik moet ook zeggen ze wil alleen bij mij komen, ik bedoel als ik in de sofa ga zitten, komt ze heel zachtjes van haar plaats gekropen, naar mij toe.
Het is soms hartverscheurend, ze leeft niet, en is zo bang van alles en iedereen.
Haar ogen staren steeds in de verte, ze hebben geen inhoud, en er zit geen leven in.
Haar blik staat op oneindig.



Vind het zo triestig, maar het heeft mij wel de troost, ze is nu in goede handen.En ze moet niet vechten voor haar eten.We kunnen zo haar naam roepen en dan hoort ze ons niet eens, als we dan een klein beetje harder haar naam roepen, dan recht ze zowat haar kopje.Ze loopt wel heel graag buiten.
Maar ook niet te lang want ze heeft heel vlug koud, ze heeft een jasje maar ze draagt dit niet graag.
Dus vallen we haar daar ook niet mee lastig.


Ze gaat ook heel graag mee met de camper, daar kan ze echt van genieten, maar ook daar gaat ze heel ver weg op hun bed liggen, want wij slapen boven.
Ze is nochtans zo een lieve schat, zou haar voor geen geld van de wereld nog willen missen.
Weten nu ook de reden dat ze haar korrels niet bijt, ze kan het niet, want volledig haar onderste gebit, heeft ze afgebroken tandjes, en achteraan ontbreken er.
Ik wil er echt niet aan denken wat dat beestje heeft meegemaakt.Wat ik een beetje jammer vind, is dat de anderen niet naar haar omkijken, ze spelen niet met haar, de twee grootste dat zijn 8 poten op één buik.Ons Lady is ook zo een hondje op haar eigen, die wijkt geen millimeter van mijn zijde.
En nochtans voor te slapen liggen ze dicht tegen elkaar.
Ik dek ze steeds goed in, want zo krijgt ze een beetje geborgenheid, heb haar een nieuw dekentje gekocht dat lekker warm is, en ze weet heel goed dat dit van haar is.Dat groentje op de foto geeft ze gekregen van onze buurvrouw, maar is niet zo dik.Het is nu wel zo, als we gingen slapen, bleef de slaapkamer deur open staan , maar wel met een hekje voor, en midden in de nacht gaat ons Ella zitten blaffen, en dat doet ze niet in de camper, maar daar ziet ze mij liggen, en ook ons Luna die geeft verlatingsangst, en zei doe gretig mee met Ella.
Dus na een paar slapeloze nachten, hebben we het opgelost, want waar een wil is is een weg.
We zijn een bed gaan kopen, hebben onze slaapkamer wat omgebouwd, zodat hun bed naast het onze staat, en het is opgelost, de twee kleintjes moeten wel heel dicht bij liggen, maar nog op hun bed, en iedereen kan goed slapen, en wij horen hen niet meer.




Ook hier in de camper geniet ze ervan, en we proberen steeds naar plaatsen te gaan waar het goed is voor onze meisjes, waar ze lang kunnen wandelen.
Daarom gaan wij heel graag naar Nederland, naar Gorinchem, hebben ze ook een strand voor hun.


Dan leg ik haar aan een hele lange riem, en kan ze gerust haar gang gaan.
En daar geniet ze dan weer heel erg van.






Maar ze is onmisbaar voor ons, en we zijn erg blij dat we haar mogen leren kennen hebben.
Zal alles doen voor haar om het haar zo gemakkelijk mogelijk te maken.


                                              De groetjes

                                                                         Meintje